Scena rozwija się z dramatyczną intensywnością; parowiec walczy z burzliwym morzem, przytłoczony przez kolosalne fale. Artysta mistrzowsko uchwycił surową moc natury, oddając wzburzoną wodę grubymi, teksturowanymi pociągnięciami pędzla, które zdają się rozbijać o widza. Niebo, symfonia złotych odcieni, jest obciążone obietnicą nadchodzącej burzy, rzucając ciepłą, choć złowrogą poświatę na scenę.

Odległy pomost, zwietrzały i zniszczony, stanowi kruchy kontrast dla nieokiełznanego oceanu. Latarnia morska wznosi się wysoko, latarnia nadziei pośród chaosu. Kompozycja przyciąga wzrok ku statkowi, podkreślając jego walkę z bezwzględnymi żywiołami; świadectwo ludzkiej odporności. Cały obraz wywołuje poczucie podziwu i nieodłącznej wrażliwości w obliczu wściekłości natury.