Obraz zanurza widza w serce wzburzonego morza; scena surowej mocy natury, chwila zatrzymana w czasie. Wirująca, wzburzona woda dominuje, a jej pieniące się grzbiety grożą pochłonięciem małych statków walczących z żywiołami. Prawie słyszę ryk wiatru i szum fal, symfonię chaosu i piękna. Artysta mistrzowsko oddaje grę światła i cienia: złowieszcze chmury, rozbijające się fale i rozprysk wody.

Kompozycja jest dynamiczna; nasze oczy prowadzone są przez scenę przez kąt łodzi i kierunek fal. Łodzie, pozornie kruche, są miotane, ale reprezentują odporność ludzkiego ducha wobec przytłaczającej siły natury. Paleta barw, zdominowana przez odcienie szarości, brązu i bieli, budzi poczucie dramatu i niebezpieczeństwa. Jest to przypomnienie o niepewnej relacji między ludzkością a morzem, ponadczasowym temacie.