Ο πίνακας βυθίζει τον θεατή στην καρδιά μιας τρικυμιώδους θάλασσας. μια σκηνή της ωμής δύναμης της φύσης, μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο. Το στροβιλιζόμενο, αναβράζον νερό κυριαρχεί, με τις αφρώδεις κορυφές του να απειλούν να καταπιούν τα μικρά σκάφη που μάχονται με τα στοιχεία. Σχεδόν μπορώ να ακούσω την οργή του ανέμου και την σύγκρουση των κυμάτων, μια συμφωνία χάους και ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει αριστοτεχνικά το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς: τα απειλητικά σύννεφα, τα κύματα που σπάνε και το σπρέι που ανεβαίνει από το νερό.

Η σύνθεση είναι δυναμική. τα μάτια μας καθοδηγούνται μέσα από τη σκηνή από τη γωνία των σκαφών και την κατεύθυνση των κυμάτων. Τα σκάφη, φαινομενικά εύθραυστα, πετάγονται, αλλά αντιπροσωπεύουν την ανθεκτικότητα του ανθρώπινου πνεύματος ενάντια στην συντριπτική δύναμη της φύσης. Η χρωματική παλέτα, που κυριαρχείται από αποχρώσεις του γκρι, του καφέ και του λευκού, προκαλεί μια αίσθηση δράματος και κινδύνου. Είναι μια υπενθύμιση της επισφαλούς σχέσης μεταξύ της ανθρωπότητας και της θάλασσας, ένα διαχρονικό θέμα.