Scena otwiera się zielonym uściskiem, symfonią barw natury. Wzniosłe drzewa, z sękatymi gałęziami sięgającymi błękitnego nieba, dominują kompozycję. Pociągnięcia pędzla artysty, grube i fakturalne, oddają bogactwo liści – gobelin zieleni, poprzetykany wybuchami światła słonecznego przesączającego się przez liście. Na pierwszym planie postacie w wzorzystych strojach wypoczywają i pracują. Ich formy, oddane w żywych kolorach, stają się integralną częścią krajobrazu, harmonizując z otoczeniem naturalnym. Zastosowanie kontrastujących barw, od ciepłych tonów ziemi po chłodne błękity i zielenie roślinności, tworzy poczucie głębi i wizualnej harmonii. Jakby artysta miał na celu uchwycenie nie tylko sceny, ale i uczucia – poczucia spokoju i zanurzenia w naturze.