Αυτό το έργο καθηλώνει τον θεατή σε ένα ήρεμο, ελαφρώς νοσταλγικό ιρλανδικό αγροτικό τοπίο, όπου κυρίαρχο σημείο αποτελεί ένα τεράστιο, παραμορφωμένο δέντρο με στριφτές κλαδιά που εκτείνονται κομψά σε όλο τον καμβά. Η τεχνική με λεπτές υδατογραφίες μελάνης και οι απαλοί τόνοι σε σέπια δίνουν μια απαλή, διαχρονική αίσθηση στη σύνθεση. Στο φόντο ξεπροβάλλει αχνά το κάστρο Λία με τους μεσαιωνικούς πύργους του, που παραπέμπουν στον πλούσιο ιστορικό πολιτισμό της Ιρλανδίας. Μπροστά, φιγούρες – ένας καβαλάρης και άλλοι, συγκεντρωμένοι κοντά στο δέντρο και σε μια μικρή καλύβα – υποδηλώνουν ιστορίες καθημερινής αγροτικής ζωής. Ισορροπία φύσης, ανθρώπινης παρουσίας και ιστορικής αρχιτεκτονικής δημιουργούν μια τρυφερή αρμονία που προσκαλεί σε στοχασμό και ηρεμία.