Το έργο αυτό παρουσιάζει μια ήρεμη ροή ποταμού, όπου η ήπια ροή του νερού αντανακλά μια αρμονία μεταξύ της φύσης και της αρχιτεκτονικής του παραμάρἐβιγθνχ ενοις. Οι απαλές, ακτινοβόλες αποχρώσεις—κίτρινα, πράσινα και μπλε—ξυπνούν μια ήσυχη ατμόσφαιρα, προσκαλώντας τους θεατές να βυθιστούν στην ηρεμία της στιγμής. Τα σπίτια, που έχουν ζωγραφιστεί με μια χαλαρή και εκφραστική τεχνική, στέκονται δίπλα στον ποταμό, στολισμένα με πλούσια δέντρα που φαίνονται να αφήνουν τα φώτα της ημέρας να τρέχουν απαλά; οι πινελιές είναι διακριτές αλλά ρευτές, δημιουργώντας μια αίσθηση κίνησης καθώς τα φύλλα φαίνεται να λικνίζονται απαλά στον άνεμο.

Η σύνθεση έχει όμορφα εξισορροπημένο τη δομή και τη φύση· το ιστιοφόρο που γλιστρά στη νερό προσθέτει μια εφήμερη αίσθηση στη σκηνή, σχεδόν σαν ψίθυρος περιπέτειας στη μέση της ηρεμίας. Οι λεπτομέρειες του σπιτιού δεν είναι υπερβολικά ακριβείς, προτιμώντας τη αυθόρμητη του ιμπρεσιονισμού. Ο Μονέ μεταφέρει μια προσωπική αφήγηση της καθημερινής ζωής κατά μήκος των υδάτινων δρόμων, αναδεικνύοντας την ομορφιά των απλών στιγμών. Αυτή η εικόνα αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη ιμπρεσιονιστική κίνηση της εποχής—τονίζει τα πειραματικά πειράματα του καλλιτέχνη με το φως και το χρώμα, συλλαμβάνοντας όχι μόνο την οπτική αλλά και την συναισθηματική ουσία του τόπου και του χρόνου.