Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια απαλή, σχεδόν ονειρική ποιότητα. Μια απέραντη, καταπράσινη έκταση γρασιδιού κυριαρχεί στο προσκήνιο, εκτεινόμενη προς μια σειρά κτιρίων που φωλιάζουν ανάμεσα σε καταπράσινα δέντρα. Η τεχνική του καλλιτέχνη, που θυμίζει πουαντιγισμό, είναι εμφανής στις μικρές, διακριτές πινελιές που χτίζουν τη σκηνή. Η υφή που δημιουργείται από αυτές τις κουκκίδες δίνει στον πίνακα μια ζωντανή, λαμπερή ποιότητα, σαν το ίδιο το φως να είναι κατακερματισμένο και να χορεύει στον καμβά.

Η σύνθεση είναι ισορροπημένη. Οι οριζόντιες γραμμές των κτιρίων και του ορίζοντα δημιουργούν μια αίσθηση ηρεμίας, ενώ τα δέντρα προσθέτουν μια πινελιά βάθους και δομής. Η χρωματική παλέτα είναι απαλή και σιωπηλή, με τα πράσινα του γρασιδιού και των δέντρων να συμπληρώνονται από τα ανοιχτά μπλε και τα λευκά του ουρανού. Οι φιγούρες των ανθρώπων, μικρές αλλά παρούσες στο πεδίο, υποδηλώνουν μια ατμόσφαιρα αναψυχής και γαλήνης. Ξυπνά την αίσθηση μιας ζεστής, ηλιόλουστης μέρας. Ο καθαρός αέρας και το απαλό αεράκι είναι σχεδόν αισθητά. Αυτός ο πίνακας με κάνει να νιώθω ότι θα μπορούσα να περπατήσω μέσα σε αυτόν και να περάσω ένα απόγευμα στο γρασίδι.