Σε αυτό το γοητευτικό tableau, ξεδιπλώνεται μια σκηνή που είναι τόσο πλούσια σε αφήγηση όσο και σε οπτική λάμψη. Η σύνθεση αποτυπώνει μια στιγμή λεπτής πλοκής, όπου η Σαπφώ, η εμβληματική μορφή της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, απεικονίζεται σε μια οικεία αλληλεπίδραση, γέρνοντας στις απαλές καμπύλες του πολυτελώς διακοσμημένου θρόνου της. Γύρω της, οι μορφές του Φαών και του Έρωτα προσθέτουν στρώματα πολυπλοκότητας. Η πρώτη κρατάει μία κιθάρα, υπονοώντας θέματα αγάπης και μουσικής, ενώ ο Έρωτας, με την παιδική του αθωότητα, ενσαρκώνει την αχαλίνωτη επιθυμία και τη παιχνιδιάρικη κακία.

Πλούσια χρώματα κυριαρχούν στον καμβά. Βαθύ κόκκινο, πράσινο και χρυσά χρώματα διαπλέκονται για να προκαλέσουν μια ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα. Αυτή η επιλογή χρωμάτων δεν ενισχύει μόνο την πολυτέλεια του περιβάλλοντος της Σαπφώς, αλλά επίσης προκαλεί μια αίσθηση λαχτάρας και πάθους, αντικατοπτρίζοντας τα συναισθηματικά βάθη με τα οποία οι χαρακτήρες αλληλοεπιδρούν. Η τεχνική του Νταβίντ στον φωτισμό και τη σκίαση ενισχύει τις τρυφερές εκφράσεις στα πρόσωπα της Σαπφώς και του Φαών, δημιουργώντας μια συναισθηματική αντήχηση που καλεί τον θεατή σε αυτή τη στιγμή οικειότητας. Ως προσφορά στο ιστορικό πλαίσιο, αυτό το έργο χρησιμεύει ως αντανάκλαση των ιδεών του νεοκλασικισμού, όπου τα θέματα της μυθολογίας, του συναισθήματος και της ομορφιάς συνδυάζονται αρμονικά.