Μια μυστηριακή ατμόσφαιρα περιβάλλει αυτό το εκφραστικό έργο όπου ένα πτερωτό άλογο στέκεται επιβλητικά δίπλα σε μια καθιστή, στοχαστική φιγούρα. Το άλογο, που θυμίζει Πήγασο, αποδίδεται με υφή και σχεδόν αιθέρια πινελιά που αιχμαλωτίζει την μυθική του ουσία. Η φιγούρα, μερικώς ντυμένη, στηρίζεται σε έναν βράχο, με το βλέμμα απομακρυσμένο και εσωστρεφές. Η υποτονική, γήινη παλέτα—βαθύ πράσινο, καφέ και απαλούς χρυσαφένιους τόνους—δημιουργεί ένα ονειρικό ηλιοβασίλεμα που θολώνει τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Η σύνθεση ισορροπεί την κατακόρυφη μορφή του αλόγου με τη γειωμένη ανθρώπινη φιγούρα, οδηγώντας το βλέμμα προς ένα φωτεινό αστέρι στον ουρανό, προσδίδοντας στην σκηνή αίσθηση θεϊκής καθοδήγησης ή έμπνευσης. Ο πίνακας αυτός αντανακλά το ρομαντικό ενδιαφέρον για τη μυθολογία και το υπερφυσικό, προσκαλώντας σε εξερεύνηση θεμάτων μοναξιάς, υπέρβασης και ποιητικής φαντασίας.