Σε αυτό το μαγευτικό έργο, μια γοργόνα με μακριά μαλλιά 앋έχει καθίσει ήσυχα στην βραχώδη ακτή, η μορφή της αποτυπωμένη όμορφα σε προφίλ. Ενδυμένη με μια ιριδίζουσα ουρά που αντανακλά αποχρώσεις του μπλε και του ασημιού, το σώμα της λαμπυρίζει πίσω από το φόντο μιας ταραχώδους θάλασσας που χτυπά τις κοφτερές βραχώδεις ακτές. Οι βράχοι γύρω της, ντυμένοι με φύκια και βρεγμένοι από τον ωκεανό, πλαισιώνουν τη λεπτή σιλουέτα της με μια αύρα μυστηρίου. Με προσεκτικές κινήσεις, χτενίζει τις τούφες των μαλλιών της, καθώς φαίνεται να έχει βυθιστεί σε βαθυστόχαστες σκέψεις, σαν να αναλογίζεται κάποιο βαθύ μυστικό από τα βάθη. Πλάι της βρίσκεται ένα ταπεινό κοχύλι, που έχει φωτεινά μαργαριτάρια, υποδεικνύοντας τη σύνδεση με τη γη και τη θάλασσα, μια συγχώνευση ομορφιάς και επιθυμίας.

Η παλέτα χρωμάτων σε αυτό το κομμάτι είναι πλούσια και εκφραστική; τα βαθιά μπλε της θάλασσας προσελκύουν την προσοχή ενώ οι φωτεινές λευκές κύμα χτυπούν μια σχεδόν αέρινη ακτή. Ο Waterhouse χρησιμοποιεί απαλές πινελιές για να δημιουργήσει μια υπνωτική ρυθμική πλοκή σε όλη τη σύνθεση. Η συναισθηματική επίδραση είναι έντονη, αφού ο θεατής μπορεί σχεδόν να ακούσει τις ηχώ των κυμάτων και να νιώσει τον απαλό άνεμο γύρω από τη γοργόνα — η στάση της μιλά για θλίψη και νοσταλγία. Ιστορικά, το έργο αυτό αντικατοπτρίζει την γοητεία της εποχής για μύθους και θρύλους, πλέκοντας τόσο την καλλιτεχνική έκφραση όσο και τις ρομαντικές έννοιες ομορφιάς από έναν άλλο κόσμο. Το ταλέντο του Waterhouse να δημιουργεί μια οικεία σύνδεση μεταξύ του θεατή και του θέματος καθιστά αυτό το έργο όχι μόνο ένα οπτικό γεύμα αλλά και μια διαχρονική εξερεύνηση μιας επιθυμίας για κάτι που βρίσκεται ακριβώς έξω από τις δυνατότητες του ανθρώπου.