Η σκηνή ξεδιπλώνεται με μια αισθητή αίσθηση δράματος. Στο προσκήνιο, μια γυναίκα με ένα ζωηρό κόκκινο φόρεμα δαγκώνεται από ένα φίδι, το σώμα της καταρρέει, ενώ ένας άνδρας στα μπλε προσπαθεί να την πιάσει. Οι πόζες τους, σχεδόν ένας χορός θανάτου, τραβούν αμέσως το βλέμμα. Η χρωματική παλέτα είναι πλούσια, με βαθιά κόκκινα και μπλε που έρχονται σε αντίθεση με τα πράσινα του τοπίου, τονίζοντας την συναισθηματική ένταση της στιγμής. Το φως και η σκιά παίζουν πάνω στα σχήματα, εντείνοντας την ένταση. Το παρασκήνιο προσφέρει μια υπόδειξη άλλων σχημάτων.

Σχεδόν ακούω τους ψιθύρους πανικού. Τα υψωμένα χέρια του άνδρα, μια ικεσία, μια διαμαρτυρία ενάντια στο αναπόφευκτο. Αυτό προκαλεί μια αίσθηση της ευθραυστότητας της ζωής και του τσιμπήματος της θνητότητας. Οι πινελιές φαίνεται να έχουν μια ορισμένη ενέργεια στον τρόπο που απεικονίζουν το φύλλωμα, δίνοντας ζωή στη σκηνή. Είναι σαν μια σκηνή, όπου οι ηθοποιοί έχουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής τους.