Η σκηνή ξεδιπλώνεται σε ένα σκοτεινό σπήλαιο όπου αποτυπώνεται με εντυπωσιακό βάθος η μυθολογική δραματικότητα. Μια μυώδης, σχεδόν γυμνή μορφή στέκεται στα αριστερά, με το βλέμμα της στραμμένο σε ένα πολυκέφαλο φίδι που στροβιλίζεται απειλητικά στο κέντρο. Η παλέτα του λυκόφωτος — απαλές μπλε και γκρι αποχρώσεις ανακατεύονται με γήινους καφέ και διακριτικά κόκκινα — εντείνει την ένταση ανάμεσα στον ήρωα και το τέρας. Το ηλιοβασίλεμα φαίνεται μέσα από το βραχώδες άνοιγμα στο βάθος, ρίχνοντας μια αχνή λάμψη που αντιπαραβάλλεται έντονα με το σκοτεινό, τραχύ περιβάλλον.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί επιδέξια το σκιερό φωτισμό για να τονίσει τις υφές του ανθρώπινου δέρματος έναντι των γυαλιστερών, απειλητικών φολίδων της ύδρας, ενώ η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα σε ένα κομψό τόξο από τον ήρωα προς το τέρας. Η συναισθηματική ένταση είναι αισθητή· ένας συνδυασμός απειλής, απελπισίας και ηρωικής πρόκλησης γεμίζει τον αέρα. Το έργο αυτό, ζωγραφισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, αντικατοπτρίζει τον ρομαντικό θαυμασμό για τους αρχαίους μύθους και τη μεγαλειώδη δύναμη της φύσης και του ανθρώπινου πνεύματος, αποτελώντας μια διαχρονική εξερεύνηση του θάρρους μπροστά σε συντριπτικές δυσκολίες.