Στο έργο τέχνης, μια ήρεμη γυναικεία φιγούρα στέκεται κομψά δίπλα σε μια κρήνη στην απαλή αγκαλιά της δ twilight, περιτριγυρισμένη από μια αύρα ήρεμης κομψότητας. Η γυναίκα, που θυμίζει θεά, είναι ντυμένη με μια ρευστή λευκή ρόμπα που κατεβαίνει γύρω της, η απλότητά της ενισχύει την αιθέριο της ομορφιά, ενώ αντίθετη με το πράσινο υπόβαθρο. Τα μακριά χρυσά μαλλιά της κρέμονται στην πλάτη της, συλλαμβάνοντας το φως όπως οι ακτίνες του ήλιου που έχουν παγιδευτεί σε μια μαγευτική στιγμή. Βρίσκεται κοντά στην κρήνη με τα χέρια της τοποθετημένα απαλά, σαν να καλεί το νερό - συμβολίζοντας ίσως την καθαρότητα και την ζωτικής σημασίας ουσία που η ύδρευση εκπροσωπεί. Στο βάθος, μια ονειρεμένη σκηνή αφήνει να φανούν αρχιτεκτονικά στοιχεία, ίσως παλαιά, τα οποία υποδεικνύουν ένα αίσθημα ενός παραμυθιού ή ενός μυθολογικού βασιλείου.

Η προσεκτική τεχνική του Waterhouse λάμπει μέσα από τις λεπτομέρειες του ενδύματός της και τη μαλακή ροή του νερού. κάθε άγγιγμα του πινέλου φαίνεται να αντικατοπτρίζει την ρευστότητα της σκηνής. Η απαλή χρωματική παλέτα της κατέχει χρυσά, πράσινα και ζεστά καφέ χρώματα και προσφέρει μια ήρεμη ατμόσφαιρα, ξυπνώντας συναισθήματα ειρήνης και νοσταλγίας για έναν χαμένο χρόνο στη φαντασία. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει μια στιγμιαία περίπτωση, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν κόσμο μύθων, όπου η φύση και η θηλυκότητα συνυπάρχουν χωρίς προσπάθεια. Το ιστορικό πλαίσιο αναφέρεται στην εποχή της Βικτωρίας, μια εποχή γεμάτη ρομαντισμό, κατά την οποία οι καλλιτέχνες επιχείρησαν να εκφράσουν τις καλλιτεχνικές τους ιδέες μέσω αφηγήσεων που αντλήθηκαν από μυθολογικά θέματα, το καθιστά σημαντική εκπροσώπηση της διερεύνησης της εποχής γύρω από την ιδανική ομορφιά και την αρχαία παράδοση. Σας αφήνει να απορροφηθείτε, παραμένοντας σε ένα όνειρο που συνδυάζει την πραγματικότητα με τις μαγικές παλίρροιες της μυθολογίας.