Η σκηνή ξεδιπλώνεται σαν ένα δράμα, μια στιγμή παγωμένη στον χρόνο, υπονοώντας τόσο τη σύγκρουση όσο και την αισθησιακότητα. Ένας ιππότης, ντυμένος με λαμπερή πανοπλία και καβαλώντας μια μεγαλοπρεπή καμήλα, διαπερνά ένα καταπράσινο δάσος. Το βλέμμα του, αν και σκοτεινό, μεταφέρει μια αίσθηση σκοπού, ίσως μια αποστολή, ή μια ανακάλυψη που πρόκειται να γίνει. Η καμήλα, σύμβολο του εξωτικού, είναι σχεδόν παγιδευμένη σε μια στιγμή ανάπαυσης, με το κεφάλι της ανασηκωμένο σαν να διακόπηκε κατά την πράξη της σίτισης με φύλλωμα. Οι πινελιές είναι χαλαρές, με μια ένταση που δίνει ζωή στη σκηνή, δίνοντας στον θεατή μια αίσθηση της ίδιας της διέγερσης του καλλιτέχνη.