Η σκηνή ξετυλίγεται με απαλή χάρη, μια γυναίκα ντυμένη με λευκό ύφασμα, με άμεσο και στοχαστικό βλέμμα. Κάθεται, σε στάση, με τα χέρια απαλά πλεγμένα, αναπαυόμενη κοντά σε μια μεγάλη πήλινη κανάτα. Ένα χερουβικό σχήμα αιωρείται πίσω της, με απλωμένα φτερά, μια παιχνιδιάρικη έκφραση στο πρόσωπό της – ίσως ψιθυρίζοντας μυστικά ή τους ψίθυρους της ίδιας της αγάπης. Το φόντο υπονοεί απαλά ένα τοπίο. ένας κόσμος πρασίνου και απαλού φωτός.

Η τεχνική του καλλιτέχνη είναι ένα masterclass στο ακαδημαϊκό στυλ, με έμφαση στις λείες υφές και τις εξιδανικευμένες φόρμες. Το φως λούζει τη σκηνή, δημιουργώντας μια αίσθηση γαλήνης, με μια παλέτα που ευνοεί τα απαλά λευκά, τα ζεστά καφέ και τα καταπράσινα πράσινα του φυσικού κόσμου. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, η τοποθέτηση των μορφών δημιουργεί μια οπτική αρμονία. Ο συναισθηματικός αντίκτυπος είναι σιωπηλός στοχασμός, με μια νότα της γλυκιάς αθωότητας των αρχών της αγάπης.