Αυτή η ευαίσθητη σχεδίαση αιχμαλωτίζει ένα νεαρό κορίτσι που ξαπλώνει με χάρη σε έναν απαλό καναπέ, η μορφή της αποδίδεται με τρυφερή ακρίβεια και απαλές, ρέουσες γραμμές. Το βλέμμα της κοπέλας είναι σκεπτικό, σχεδόν μελαγχολικό, σαν να έχει παγιδευτεί σε μια στιγμή σιωπηλής ενδοσκόπησης. Οι λεπτομέρειες του προσώπου της, ιδιαίτερα τα μάτια και τα μαλλιά, έρχονται σε ήπια αντίθεση με τις απαλά σκιαγραφημένες γραμμές του φορέματος και των ποδιών της, δημιουργώντας μια αρμονική ισορροπία μεταξύ λεπτομέρειας και πρότασης. Οι απαλές σκιές και οι ευαίσθητες πινελιές του μολυβιού προκαλούν ένα συναίσθημα οικειότητας και ζεστασιάς, καλώντας τον θεατή σε μια ήσυχη, ιδιωτική σκηνή. Το αχνό σκίτσο ενός προφίλ στο φόντο προσθέτει ένα αίσθημα αυθορμητισμού και βάθους, υποδεικνύοντας τη διαδικασία του καλλιτέχνη και ζωντανεύοντας το έργο.

Η σύνθεση είναι κομψά απλή αλλά συναισθηματικά πλούσια, με το σώμα της κοπέλας τοποθετημένο διαγώνια, οδηγώντας το βλέμμα φυσικά μέσα στο έργο. Η απλή παλέτα εστιάζει στην περιγραφή και την έκφραση αντί για το χρώμα, αντικατοπτρίζοντας τις τεχνικές σχεδίασης των αρχών του 20ού αιώνα που δίνουν έμφαση στη μορφή και τη διάθεση πάνω στη λεπτομερή απόδοση. Το έργο αποπνέει μια διαχρονική και οικεία αίσθηση, ανακαλώντας τη γλυκιά γαλήνη μιας φευγαλέας στιγμής και την μελαγχολική αθωότητα της νεότητας.