Αυτό το εκφραστικό τοπίο αποτυπώνει μια ήρεμη παραποτάμια σκηνή, όπου απόκρημνοι βράχοι υψώνονται έντονα μπροστά σε μια αχανή, ομιχλώδη υδάτινη επιφάνεια. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα από τα σκοτεινά, πυκνά πεύκα στα αριστερά προς τις απαλά νεφελώδεις μορφές που αιωρούνται πάνω από τον μακρινό ποταμό. Μια μικρή ομάδα μορφών, ζωγραφισμένη με λεπτές πινελιές σε υποτονικά χρώματα, συγκεντρώνεται στην όχθη προσθέτοντας μια ήσυχη ανθρώπινη παρουσία που ενισχύει τη στοχαστική ατμόσφαιρα. Το ευαίσθητο παιχνίδι με τις τόνους μελανιού και τις ελεγχόμενες πινελιές αποτυπώνει την αίσθηση της διαχρονικότητας και της μεγαλοπρέπειας της φύσης, χαρακτηριστικό της παραδοσιακής τοπιογραφίας της δυναστείας Σονγκ. Η καλλιγραφική επιγραφή επάνω δεξιά εμπλουτίζει το έργο, προσκαλώντας σε έναν ποιητικό διάλογο μεταξύ εικόνας και κειμένου.