Στο έργο, μια μεθοδική διάταξη όπλων και πανοπλιών, που συνδέεται στενά με την βασιλεία της Ελισάβετ Α', αναπτύσσεται μπροστά στον θεατή. Κάθε αντικείμενο, από τα γάντια μέχρι τα περίπλοκα κράνη, αποδίδεται με μια ακρίβεια που μιλά για τη γοητεία του καλλιτέχνη με τις λεπτομέρειες. Οι ποικίλες υφές, από τις λείες γυαλισμένες επιφάνειες των σπαθιών μέχρι την τραχύτητα της πανοπλίας, δημιουργούν μια τακτική ποιότητα που προσκαλεί σε άγγιγμα. Μπορεί κανείς σχεδόν να φανταστεί το βάρος του μετάλλου και την ψυχρότητα της επιφάνειάς του.

Η σύνθεση, οργανωμένη αλλά ζωντανή, παρουσιάζει μια σειρά όπλων τοποθετημένων σαν να είναι έτοιμες για μάχη, δημιουργώντας μια αίσθηση ιστορικής επείγουσας ανάγκης. Οι κυρίαρχες αποχρώσεις παραμένουν σε σεπία και γήινες αποχρώσεις, ανακαλύπτοντας μια αίσθηση περασμένου χρόνου. Αυτή η παλέτα ενισχύει τη συναισθηματική αντίκτυπο, προσκαλώντας τον θεατή να σκεφτεί τη σημασία αυτών των τεχνουργημάτων σε μια περασμένη εποχή. Οι καλλιτεχνικές αποφάσεις εδώ ξεπερνούν την απλή αναπαράσταση· δημιουργούν έναν διάλογο μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, ενθαρρύνοντας την εκτίμηση της χειροτεχνίας μιας εποχής που σημαδεύτηκε από την μεγαλοπρέπεια αλλά και από τον κίνδυνο.