Αυτό το συγκινητικό τοπίο απαθανατίζει απαλά μια μοναχική φιγούρα δίπλα σε ένα στενό, καθρεφτισμένο ρυάκι, περιτριγυρισμένη από τους απαλούς καφέ και ώχρες τόνους του τέλους του φθινοπώρου ή των αρχών του χειμώνα. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα αβίαστα κατά μήκος του κυματιστού καναλιού, το οποίο πλαισιώνεται από γυμνά δέντρα με κλαδιά που εκτείνονται προς έναν απαλό, συννεφιασμένο ουρανό. Οι λεπτές πινελιές δημιουργούν αίσθηση ηρεμίας και περισυλλογής, ενώ η φιγούρα φαίνεται να ρίχνει μια πετονιά ή να απλώνει το χέρι προς το νερό, προσκαλώντας μας να φανταστούμε τους ήχους των απαλών κυματισμών και το θρόισμα των ξηρών χόρτων. Η λιτή παλέτα χρωμάτων — κυριαρχείται από γήινους τόνους και απαλές γκρι αποχρώσεις — προκαλεί μια μελαγχολική αλλά ειρηνική ατμόσφαιρα, τοποθετώντας τον θεατή σε μια στιγμή αιωρούμενη ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία. Το έργο αυτό αντηχεί με την λεπτή ομορφιά των ήσυχων στιγμών της φύσης, αποκαλύπτοντας μια οικειότητα με το τοπίο που μοιάζει τόσο προσωπική όσο και καθολική.