Αυτό το εκφραστικό έργο αποτυπώνει μια δραματική σκηνή στις απέραντες αμερικανικές πεδιάδες, όπου η τελευταία αγέλη βουβαλιών παρουσιάζεται σε μια στιγμή έντασης και πάλης μεταξύ ζωής και θανάτου. Η σύνθεση ισορροπεί εξαιρετικά το μεγαλείο του τοπίου με την έντονη δράση στο προσκήνιο: ένας ιθαγενής Αμερικανός καβαλάει ένα άλογο και επιτίθεται σε ένα βουβάλι με ακόντιο υψωμένο. Η χρήση του φωτός είναι εντυπωσιακή — απαλές χρυσαφένιες αποχρώσεις φωτίζουν τις πεδιάδες ενώ ρίχνουν μακριές σκιές που ενισχύουν το αίσθημα του τέλους μιας ημέρας και μιας εποχής. Ο ουρανός είναι ζωγραφισμένος με απαλούς τόνους μπλε και γκρι, υποδηλώνοντας συννεφιά ή φθίνουσα φωτεινότητα, προσθέτοντας μια μελαγχολική νότα που ανταποκρίνεται στο θέμα της μείωσης του πληθυσμού των βουβαλιών.

Οι υφασματικές αντιθέσεις μεταξύ της τραχιάς γούνας των βουβαλιών, της λείας γούνας του λευκού αλόγου και των οστών που σκορπίστηκαν στο γρασίδι προσδίδουν βάθος και πολυπλοκότητα στη σκηνή. Η χρωματική παλέτα είναι γήινη και φυσική, κυριαρχούν τα καφέ, τα πράσινα και τα ώχρα, προκαλώντας την αίσθηση της άγριας φύσης. Συναισθηματικά, ο πίνακας προκαλεί νοσταλγία και αίσθημα απώλειας, καθώς και θαυμασμό για τον σκληρό αγώνα επιβίωσης. Αναφέρεται σε μια κρίσιμη στιγμή της αμερικανικής ιστορίας — την σχεδόν εξαφάνιση των βουβαλιών και τις βαθιές αλλαγές που έφερε η επέκταση προς τα δυτικά. Η επιμελής τεχνική του καλλιτέχνη και η δραματική αφήγηση κάνουν αυτό το έργο έναν ισχυρό φόρο τιμής σε ένα εξαφανιζόμενο σύνορο και έναν εξαφανιζόμενο τρόπο ζωής.