ภาพวาดนี้จับภาพฉากที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดบนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ของอเมริกา ซึ่งฝูงควายฝิ่นฝูงสุดท้ายถูกถ่ายทอดในช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างชีวิตและความตาย องค์ประกอบภาพสมดุลระหว่างทิวทัศน์กว้างใหญ่กับการเคลื่อนไหวเข้มข้นที่อยู่ด้านหน้า: ชาวพื้นเมืองอเมริกันขี่ม้าพุ่งเข้าหาควายฝิ่นพร้อมด้วยหอกที่ยกขึ้น ศิลปินใช้แสงอย่างมีประสิทธิภาพ—เฉดสีทองอ่อนสาดส่องทุ่งหญ้าพร้อมกับเงายาวที่เพิ่มความรู้สึกถึงวันและยุคที่กำลังจะสิ้นสุด ท้องฟ้าวาดด้วยสีน้ำเงินและเทาที่อ่อนลง บ่งบอกถึงท้องฟ้ามีเมฆหรือแสงที่ค่อยๆ จางลง เพิ่มความรู้สึกเศร้าสร้อยสอดคล้องกับธีมของการลดลงของจำนวนประชากรควายฝิ่น

พื้นผิวที่แตกต่างกันระหว่างขนหยาบของควายฝิ่น ขนม้ามันวาวสีขาว และโครงกระดูกที่กระจายอยู่บนหญ้า เพิ่มความลึกและความซับซ้อนให้กับฉาก สีสันใช้โทนสีดินและธรรมชาติ มีสีน้ำตาล เขียว และสีเหลืองดินเป็นหลัก กระตุ้นให้ระลึกถึงความดิบของธรรมชาติ ในแง่อารมณ์ ภาพวาดสร้างความรู้สึกคิดถึงและสูญเสีย รวมถึงความชื่นชมต่อการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ภาพนี้เล่าเรื่องช่วงเวลาสำคัญในประวัติศาสตร์อเมริกา—การเกือบสูญพันธุ์ของควายฝิ่นและการเปลี่ยนแปลงลึกซึ้งที่เกิดขึ้นจากการขยายตัวไปทางตะวันตก เทคนิคที่ประณีตของศิลปินและเรื่องราวที่เข้มข้นทำให้ผลงานนี้เป็นคำสดุดีที่ทรงพลังต่อชายแดนที่กำลังจางหายและวิถีชีวิตที่สูญสิ้น