Η σκηνή ξεδιπλώνεται με τη νωχελική χάρη ενός βενετσιάνικου απογεύματος. Μια γόνδολα, με το κομψό σχήμα της να διασχίζει το νερό, είναι το επίκεντρο, αιώρεται απαλά στην αγκαλιά του Μεγάλου Καναλιού. Τα κτίρια κατά μήκος της ακτής, μια συμφωνία ώχρας και χρυσού, λάμπουν στο ζεστό φως του ήλιου, με τις αρχιτεκτονικές τους λεπτομέρειες να υποδηλώνονται διακριτικά. Ο ουρανός, ένας τεράστιος καμβάς μπλε και λευκών, υποδηλώνει ένα απαλό αεράκι που φέρνει το άρωμα της θάλασσας.

Σχεδόν ακούω το απαλό χτύπημα του νερού πάνω στην πέτρα, την απόμακρη κουβέντα της αγοράς και το περιστασιακό τραγούδι ενός γονδολιέρη. Οι άνθρωποι που περπατούν κατά μήκος της αποβάθρας, ντυμένοι με τη μόδα της εποχής, αποδίδονται με μια χαλαρή, ιμπρεσιονιστική πινελιά, υποδηλώνοντας κίνηση και ζωή. Η σύνθεση οδηγεί το μάτι από το προσκήνιο, μέσα από το νερό, στα μακρινά κτίρια και στον ζωντανό ουρανό. Η αριστοτεχνική χρήση του φωτός και της σκιάς από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια αίσθηση βάθους και ατμόσφαιρας, προσκαλώντας τον θεατή να μπει στη σκηνή και να χαθεί στην ομορφιά της Βενετίας.