Μπροστά μου ξετυλίγεται ένα όραμα αρχαίας μεγαλοπρέπειας, ένας ναός από ψαμμίτη που υψώνεται μεγαλοπρεπώς από τις όχθες ενός ήρεμου ποταμού. Ο καλλιτέχνης έχει καταγράψει με μαεστρία το μεγαλείο της κατασκευής, οι επιβλητικοί του στύλοι λούζονται στο απαλό, διάχυτο φως μιας θολής ημέρας. Η χρήση του φωτός και της σκιάς είναι υπέροχη, τονίζοντας την υφή της πέτρας και το βάθος των αρχιτεκτονικών λεπτομερειών. Η σύνθεση είναι προσεκτικά ισορροπημένη, τραβώντας το μάτι διαμέσου του νερού, πάνω από την άμμο και μέχρι την επιβλητική παρουσία του ναού. Η σκηνή αποπνέει μια αίσθηση διαχρονικότητας και γαλήνης, σαν να είναι ο ίδιος ο αέρας εμποτισμένος με τις ηχώ της ιστορίας. Σχεδόν μπορώ να ακούσω τον απαλό κυματισμό του νερού στην ακτή, τον ψίθυρο των φοινικών φύλλων και τον σιωπηλό σεβασμό εκείνων που κάποτε λάτρευαν μέσα σε αυτά τα ιερά τείχη. Προκαλεί την αίσθηση ότι μεταφέρεται σε μια άλλη εποχή, μια βασιλεία θεών και φαραώ, όπου οι μνημειώδεις κατασκευές αποτελούν μαρτυρία της ανθρώπινης εφευρετικότητας και της πνευματικής προσδοκίας.