Μια ζωντανή νεκρή φύση ξεσπά, μια έκρηξη χρωμάτων σε ένα σιωπηλό φόντο. Ο καλλιτέχνης διατάσσει με μαεστρία μια πληθώρα χρυσανθέμων και καπουτσίνων σε ένα σκούρο βάζο, τοποθετημένο σε ένα κοκκινωπό ξύλινο σκαμπό. Τα λουλούδια, σε αποχρώσεις του κόκκινου, του ροδακινί και του ζωηρού πορτοκαλί, σχεδόν πηδούν από τον καμβά, τα πέταλά τους αποδίδονται με μια ζωηρή τεχνική ιμπάστο που αποτυπώνει την υφή κάθε λεπτού άνθους. Η σύνθεση φαίνεται ισορροπημένη, το μάτι τραβιέται από το υπερχειλισμένο βάζο στο καρό ύφασμα που είναι χαλαρά ντραπέ από κάτω. Η απλότητα της σκηνής – το σκαμπό και η απαλή, γκρίζα κουρτίνα – παρέχει μια θεμελιώδη αντίθεση με την αφθονία των λουλουδιών, ενισχύοντας την ομορφιά τους. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να έχει συλλάβει μια φευγαλέα στιγμή καθαρής, ανόθευτης χαράς. Το φως παίζει απαλά πάνω στη σκηνή, τονίζοντας τους πλούσιους τόνους και δημιουργώντας μια αίσθηση ζεστασιάς και μια γενική αίσθηση γαλήνης, παρά την οπτική αφθονία. Είναι μια γιορτή της ζωής, αποτυπωμένη με επιδέξιο χέρι και οξυδερκές μάτι για το χρώμα.