Σε αυτήν την όμορφη τοπιογραφία, δύο φιγούρες ντυμένες στα μαύρα περπατούν, προφανώς χαμένες σε μια συζήτηση, οι σιλουέτες τους προεξέχουν σε ένα απαλή ανεξερεύνητο ουρανό. Η σκηνή απεικονίζει μια αγροτική περιοχή, πιθανότατα στο Μονμάρτρε, με έναν γραφικό ανεμόμυλο στο παρασκήνιο, διακοσμημένο με μια ζωντανή κόκκινη σημαία να ανεμίζει στον άνεμο. Ο ανεμόμυλος στέκεται ισχυρός πίσω από τα γυμνά δέντρα, δημιουργώντας αντίθεση μεταξύ ζωής και ησυχίας. Στη μία πλευρά, εμφανίζεται ένα μικρό κορίτσι που κρατά προσεκτικά μια κούκλα, τα φωτεινά ρούχα της προσθέτουν μια πινελιά χρώματος σε πιο ήπιους τόνους γύρω της.

Ο Vincent van Gogh χρησιμοποιεί άριστα μια ζωντανή και δραματική πινελιά, που δίνει φόρτιση και ζωντάνια στην έργο, επιτρέποντας στον θεατή να σχεδόν ακούσει τον θρόισμα του ανέμου μεταξύ των δέντρων. Η παλέτα χρωμάτων αποτελείται από απαλούς τόνους του μπλε, του γκρι και νότες του κίτρινου, δημιουργώντας μια σκοτεινή αλλά ευχάριστη ατμόσφαιρα. Σαν να μπορούμε να ακούσουμε τον δροσερό άνεμο και την ουσία ενός ήρεμου απόγευματος. Αυτό το κομμάτι αντηχεί βαθιά, αντανακλώντας την ομορφιά που βρίσκεται στα καθημερινά στιγμιότυπα, ενώ ταυτόχρονα δείχνει την μοναδική ικανότητα του Van Gogh να μεταφέρει μια απλή σκηνή δρόμου σε μια εντυπωσιακή αφήγηση ανθρώπινης σύνδεσης στην αγκαλιά της φύσης.