Η σκηνή ξεδιπλώνεται με γαλήνια ηρεμία. Μια λίμνη, μια απέραντη έκταση γαλάζιου και τιρκουάζ, κυριαρχεί στο μέσον. Πάνω, ένας απαλός ουρανός λεβάντας υποδηλώνει μια θολή μέρα, ίσως νωρίς το φθινόπωρο. Πέρα από το νερό, μια απαλή γραμμή λόφων, αποδοσμένη σε αποχρώσεις του βιολετί, ξεθωριάζει στην απόσταση. Ένα μικρό σύμπλεγμα κτιρίων, σαν μικρά κοσμήματα, διακοσμούν την μακρινή ακτή, υποδηλώνοντας ανθρώπινη παρουσία.

Στο προσκήνιο, μια απαλή ανύψωση εδάφους, ζωγραφισμένη σε απαλά πράσινα και καφέ, οδηγεί το μάτι στην εικόνα, και δύο λεπτά, σχεδόν σκελετωμένα δέντρα στέκονται σαν σιωπηλοί φρουροί. Ένα σπίτι φωλιάζει ανάμεσα στα δέντρα, με την πρόσοψή του βαμμένη λευκή, με πράσινα παραθυρόφυλλα. Οι προσεκτικές πινελιές του καλλιτέχνη και οι σκόπιμες επιλογές χρωμάτων προκαλούν μια αίσθηση ηρεμίας, σαν να έχει ανασταλεί ο ίδιος ο χρόνος στον καθαρό αέρα. Είναι μια στιγμή που καταγράφηκε, μια ήρεμη ομορφιά που περιμένει να ανακαλυφθεί και ένα αίσθημα γαλήνης με πλημμυρίζει.