Στην εντυπωσιακή αυτή μελέτη της πρόσοψης του Καθολικού της Ρουέν, ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει την αιθέρια ουσία της ιστορικής δομής. Οι επιβλητικοί τόξοι της καθεδρικής εκκλησίας, η περίπλοκη λιθοδομή της και οι ψηλές της πύλες προεξέχουν μέσα από μια ροή χρωμάτων που φαίνεται να πάλλεται με ζωή. Λαμπερά λευκά, απαλά μπλε και ήπια γκρίζα χρώματα μπλέκονται μεταξύ τους, συνυφασμένα το ένα με το άλλο· ανασύρουν τις διακυμάνσεις του φωτός πάνω στο λίθο καθώς οι νεφέλες χορεύουν πάνω από τις κεφαλές μας. Οι πινελιές είναι εκφραστικές αλλά χαλαρές, σπρώχνοντας τις λεπτομέρειες της γοτθικής αρχιτεκτονικής της καθεδρικής στο πίσω μέρος, γιορτάζουν την αλληλεπίδραση του χρώματος και της σκιάς.

Κάθε πινελιά μεταφέρει ένα συναίσθημα, μια στιγμή παρατήρησης που υπερβαίνει την απλή αναπαραγωγή. Η καθεδρική φαίνεται να πάλλεται από μια σχεδόν πνευματική ενέργεια, που προσκαλεί τον παρατηρητή να σκεφτεί για το μνημειακό και το περατό—για την αέναη ύπαρξη του λίθου και τη φευγαλέα φύση των αντιλήψεών μας. Στο ιστορικό πλαίσιο του τέλους του 19ου αιώνα, αυτό το έργο αντιπροσωπεύει μια κρίσιμη στιγμή στην εξέλιξη του ιμπρεσιονισμού, συγχωνεύοντας τεχνική με βαθιά συναισθηματική αντήχηση και υπογραμμίζοντας την βαθιά σύνδεση του καλλιτέχνη με το θέμα.