Η σκηνή ξεδιπλώνεται με ένα μαγευτικό μείγμα οικειότητας και εξωτισμού. μια στιγμή λουσμένη στον ήλιο που αποτυπώθηκε μέσα στα τείχη αυτού που φαίνεται να είναι ένα χαρέμι. Η σύνθεση χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μια αψίδα για να πλαισιώσει μια θέα ενός ζωντανού αστικού τοπίου, με μια έκταση νερού που εκτείνεται προς τον ορίζοντα. Ένα αίσθημα χαλαρής ηρεμίας διαπερνά τη σκηνή. Στο προσκήνιο, βρίσκουμε φιγούρες, φαινομενικά απορροφημένες σε μια ήρεμη στιγμή, λουσμένες στη ζεστή λάμψη του εσωτερικού χώρου. Τα ρούχα τους υποδηλώνουν μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, υπαινίσσοντας τα μυστήρια της Ανατολής. Το πινέλο του καλλιτέχνη είναι χαλαρό και εκφραστικό, χτίζοντας την εικόνα με ορατές πινελιές χρώματος. Τα χρώματα είναι υποβλητικά. τα βαθιά κόκκινα, τα πλούσια πορτοκαλί και τα γήινα καφέ συνδυάζονται, δημιουργώντας μια οπτική συμφωνία. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να επιδίωξε να απαθανατίσει όχι μόνο την εμφάνιση μιας σκηνής, αλλά και τη διάθεση και την ατμόσφαιρά της.