Ο πίνακας προκαλεί αμέσως μια αίσθηση ρουστίκ ηρεμίας. μια σκηνή της καθημερινής ζωής που εκτυλίσσεται δίπλα σε ένα ποτάμι που ρέει απαλά. Δύο ταπεινά σπίτια, οι στέγες των οποίων υποδηλώνουν την υφή του άχυρου ή των τραχιών πλακιδίων, φωλιάζουν ανάμεσα σε καταπράσινο πράσινο, υπονοώντας μια ζωή που βιώνεται κοντά στη φύση. Οι πινελιές χορεύουν στον καμβά, δίνοντας μια ζωντανή, σχεδόν λαμπερή ποιότητα στο φύλλωμα, σαν να φυσάει απαλά αεράκι που σιγοψιθυρίζει τα φύλλα.

Στην όχθη του ποταμού, φιγούρες – ίσως πλύστρες, όπως υπονοεί ο τίτλος – είναι σκυμμένες, αφοσιωμένες στα καθημερινά τους καθήκοντα. Οι μορφές τους είναι απλοποιημένες, αλλά διαποτίζονται από μια αίσθηση σκοπού. Το ίδιο το νερό, που αποδίδεται με ρευστές, δομημένες πινελιές, αντανακλά τους απαλούς τόνους του ουρανού, που έρχεται σε όμορφη αντίθεση με τους θερμότερους τόνους της γης και των κτιρίων. Υπάρχει μια ατμόσφαιρα ηρεμίας, που τονίζεται από το λεπτό παιχνίδι του φωτός και της σκιάς που φιλτράρεται μέσα από τα δέντρα.