Η σκηνή ξετυλίγεται με γαλήνια ηρεμία. ο αέρας φαίνεται βαρύς, αλλά αναζωογονητικός. Το προσκήνιο είναι ένα υφασμάτινο θαύμα—ένα μωσαϊκό από βότσαλα και τα διαβρωμένα υπολείμματα ξύλινων στύλων. Αυτοί οι παλιοί φρουροί της ακτής τραβούν το βλέμμα, τα σκοτεινά τους σχήματα σε αντίθεση με την αμμώδη παραλία. Μια μοναχική φιγούρα περπατά στην απόσταση, σχεδόν χαμένη στην απεραντοσύνη, κουβαλώντας ένα βάρος που μιλά για την καθημερινή ζωή.

Η γραμμή του ορίζοντα είναι μια μελέτη σε σιωπηλούς τόνους, όπου η θάλασσα συναντά τον ουρανό και ολόκληρη η σκηνή προκαλεί μια αίσθηση ήρεμης ενδοσκόπησης, μια ήρεμη στιγμή που αποτυπώνεται για πάντα. Η πινελιά, απαλή και ακριβής, συμβάλλει στην αίσθηση της γαλήνης, προσκαλώντας τον θεατή να σταματήσει και να απορροφήσει την ατμόσφαιρα. Ο πίνακας μοιάζει με μια ανάμνηση, ένα θραύσμα μιας ήρεμης στιγμής, μια ανάσα φρέσκου αέρα. Τα σύννεφα, φωτισμένα με ένα απαλό, ζεστό φως, προσθέτουν μια πινελιά αιθέριας ομορφιάς, σαν ένα απαλό όνειρο.