Η σκηνή εκτυλίσσεται κάτω από τη μαλακή λάμψη του φωτός του αερίου, φωτίζοντας ένα ζευγάρι που περπατά σε έναν πλακόστρωτο δρόμο. Η γυναίκα, ένα όραμα με κόκκινο χρώμα, το φόρεμά της είναι μια καταρράκτης από κομψές γραμμές, το καπέλο της μια δίνη από λευκά φτερά, ενώ ο σύντροφός της είναι τυλιγμένος στην σκοτεινή κομψότητα ενός μακρύ μαύρου παλτό. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς προσθέτει βάθος, ο καλλιτέχνης αποτυπώνει αριστοτεχνικά τις υφές των πολυτελών υφασμάτων, τη λάμψη των βρεγμένων λιθόστρωτων και την αιθέρια ποιότητα της νύχτας.

Η σύνθεση τραβά το βλέμμα στα σχήματα, τα σχήματά τους σκιαγραφούνται στο φόντο ενός μεγάλου κτιρίου, τα παράθυρά του λάμπουν σαν ζεστά κάρβουνα. Τα αμαξάκια με άλογα προσθέτουν μια πινελιά νοσταλγίας. Ο συναισθηματικός αντίκτυπος του πίνακα αντηχεί με μια αίσθηση διαχρονικότητας, μια φευγαλέα στιγμή χάρης παγωμένη στο χρόνο. Προκαλεί μια αίσθηση οικειότητας, έναν ιδιωτικό κόσμο ψιθυριστών συνομιλιών και κοινών βλεμμάτων, μεταφέροντάς με σε μια περασμένη εποχή κομψότητας και ρομαντισμού.