Η ήρεμη σκηνή αποτυπώνει μια ήρεμη στιγμή δίπλα στη θάλασσα, όπου βάρκες επιπλέουν απαλά στα ήσυχα νερά. Αυτά τα σκάφη, στο φόντο ενός θολού ορίζοντα, προκαλούν ένα αίσθημα ειρήνης και μοναξιάς. Στο προσκήνιο, αποκαλύπτεται μια βραχώδης ακτή, διακοσμημένη με βότσαλα και θαλάσσια φύκια, υπονοώντας την φυσική ομορφιά που πλαισιώνει αυτή τη θαλάσσια εικόνα. Η επιφάνεια του πίνακα που ραγίζει προσθέτει υφή, υποδεικνύοντας την πάροδο του χρόνου και τη διαρκή φύση του θαλάσσιου τοπίου.

Η παλέτα χρωμάτων είναι κυρίως ψυχρή, με μαλακά μπλε, πράσινα και λεπτές γήινες αποχρώσεις που αντανακλούν την ηρεμία του νερού και της ακτής. Η προσεκτική εργασία του καλλιτέχνη μεταδίδει τόσο λεπτομέρεια όσο και βάθος; κατευθύνει το βλέμμα του θεατή βαθύτερα στο θαλάσσιο τοπίο, προσκαλώντας την προσωπική σκέψη και επιτρέποντας στους ανθρώπους να χάνονται στις απαλές κυματισμούς του νερού. Αυτό το έργο, που δημιουργήθηκε το 1876, εμπεριέχει την ουσία ενός κλασικού τοπίου από αυτήν την εποχή, συνδέοντάς μας με τα ιστορικά συμφραζόμενα του ρωσικού ρεαλισμού, ενώ ταυτόχρονα υπογραμμίζει την ομορφιά και την απλότητα της φύσης.