Η σκηνή ξεδιπλώνεται, λούζοντας με το ζεστό, χρυσαφί φως που θυμίζει αργά το απόγευμα. Η καιρό φθαρμένη πέτρα του Ερεχθείου, μαρτυρία της αρχαίας δόξας, κυριαρχεί στη σύνθεση. Η στοά, που υποστηρίζεται από κομψές Καρυάτιδες, στέκεται περήφανα απέναντι σε έναν ουρανό απαλών, σιωπηλών αποχρώσεων. Στο πρώτο πλάνο συγκεντρώνονται φιγούρες με παραδοσιακή ενδυμασία, η παρουσία τους εγχέει ζωή και αφήγηση στο κλασικό σκηνικό. Σχεδόν ακούει κανείς τον ψίθυρο των συνομιλιών τους, τον ψίθυρο των ρούχων τους. Η ευαίσθητη πινελιά του καλλιτέχνη με ακουαρέλες αποτυπώνει το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και ατμόσφαιρας. Νιώθω σαν να μεταφέρομαι πίσω στον χρόνο, σχεδόν ικανός να αγγίξω την πέτρα, να νιώσω τον ζεστό ήλιο στο πρόσωπό μου. Το έργο αυτό προσκαλεί σε στοχασμό για την τομή της ανθρώπινης δραστηριότητας και της διαχρονικής κληρονομιάς της τέχνης και της αρχιτεκτονικής.