Η σκηνή ξετυλίγεται σε ένα ζοφερό, κλειστό χώρο, την αυλή ενός φρενοκομείου, όπου το φως φιλτράρεται απειλητικά από ψηλά. Η σύνθεση είναι μια δίνη βασανισμένων μορφών: κάποιες είναι κλειδωμένες σε μια απελπισμένη αγκαλιά, τα σώματά τους στριφογυρισμένα σε πάλη. άλλες στέκονται μόνες, φαινομενικά χαμένες στις ιδιωτικές τους κόλασεις. Ένας άντρας με απλωμένα χέρια κυριαρχεί στο κέντρο, η έκφρασή του είναι ένα μείγμα αγωνίας και πρόκλησης, σαν να αντιμετωπίζει έναν αόρατο βασανιστή. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι βαθιά ανησυχητικό. είναι μια μαθήτρια στην απεικόνιση του ανθρώπινου πόνου, μια βάναυση υπενθύμιση της ευθραυστότητας της ανθρώπινης ψυχής.