Αυτό το έργο τέχνης με μεταφέρει αμέσως στην κορυφή ενός βουνού, όπου ακόμη και ο αέρας φαίνεται φρέσκος και αραιός. Η σύνθεση είναι ένας έξυπνος χορός μεταξύ του προσκηνίου και του φόντου, τραβώντας το βλέμμα προς τα πάνω. Στο προσκήνιο, ελικοειδή μονοπάτια ανεβαίνουν στο βουνό και φιγούρες, αποδοσμένες με μινιμαλιστική πινελιά, σκαρφαλώνουν προς την κορυφή, κάθε βήμα μαρτυρία της ανθρώπινης επιμονής. Οι πινελιές είναι λεπτές, σχεδόν αιθέριες, με πλύσεις μελανιού που καθορίζουν απαλά τα σχήματα. Ο καλλιτέχνης συλλαμβάνει με μαεστρία την υφή των βράχων και την χαριτωμένη καμπύλη των δέντρων.