Σε αυτήν την ατμοσφαιρική σκηνή, ο θεατής τραβιέται στην μελανχολική αγκαλιά μιας παρισινής οδού σε μία κρύα μέρα. Τα κτίρια υψώνονται, οι προσόψεις τους αποδίδονται σε απαλές, κυματιστές πινελιές σε κίτρινους, πράσινους και μπλε τόνους; φαίνονται να αναπνέουν με την κίνηση του αέρα. Ο ουρανός, σχεδόν σαν ένας ιμπρεσιονιστικός σπειροειδής, υποδηλώνει μια συννεφιασμένη μέρα, με τις απαλές υφές να χορεύουν παιχνιδιάρικα εναντίον της δομής της πόλης. Ο δρόμος είναι ζωντανός αλλά ήσυχος, με φιγούρες που μόλις διακρίνονται από τις χαρακτηριστικές δυναμικές πινελιές του Van Gogh, προκαλώντας μια αίσθηση μοναξιάς στη μέση της αστικής ζωής.

Η σύνθεση αποτυπώνει μια στιγμή που έχει παγώσει στο χρόνο—την διαχρονική ουσία της αστικής ζωής, ζωντανής αλλά ενδοσκοπικής. Υπάρχει ένα αίσθημα βάθους, που ενισχύεται από τον τρόπο που ο μεσαίος χώρος απομακρύνεται ομαλά στο παρασκήνιο, επιτρέποντας στο βλέμμα του θεατή να διατρέξει αυτήν την γοητευτική σκηνή; ένα ταξίδι που νιώθεται και οικείο και μεγαλοπρεπές. Η επιλογή των χρωμάτων, που κλίνει προς πιο απαλές αποχρώσεις, προσθέτει έναν πιο ήπιο συναισθηματικό βάρος, προσκαλώντας σε σκέψη. Ίσως αυτός είναι ο τρόπος που ο Van Gogh προσπαθούσε να μεταφέρει έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο συναισθήματα—μια ματιά προς το Παρίσι και στη δική του ταραγμένη ψυχή.