Ενώ κοιτάζεις αυτήν την μαγευτική σκηνή, τα Κοινοβούλια αναδύονται, κάπως αιθέρια, από τα λαμπερά νερά. Η σιλουέτα των εμβληματικών πύργων τους και της επιβλητικής δομής τους αντιπαρατίθεται στο φόντο ενός ηλιοβασιλέματος, γεμάτο με αποχρώσεις βαθιού κεχριμπαριού και απαλού μωβ. Ο ήλιος, μια ήπια, φωτεινή σφαίρα, κρέμεται απαλά στον ορίζοντα, εκπέμποντας ένα ζεστό φως που χορεύει πάνω στην κυματιστή επιφάνεια του Τάμεση. Οι αριστουργηματικές πινελιές του Μονέ δημιουργούν μια ονειρεμένη ατμόσφαιρα, προκαλώντας μια αίσθηση ηρεμίας που διαποτίζει το σύνολο.

Η σύνθεση του έργου οδηγεί επιδέξια το βλέμμα μέσω του καμβά. Κατασκευές σκότος στα αριστερά φαίνεται να αγκαλιάζουν το ελαφρώς φωτισμένο κτίριο, σχεδόν σαν να προστατεύουν τα τελευταία υπολείμματα του ηλιακού φωτός. Οι σκιές ψιθυρίζουν τα μυστικά μιας περασμένης μέρας, ενώ το λαμπερό νερό αντανακλά χρυσά και μπλε που συνδυάζονται αρμονικά. Υπάρχει μια απτή συναισθηματική εκτύπωση στο έργο, σα να έχει αποτυπώσει μια στιγμιαία ηρεμία μέσα στη φρενίτιδα της ζωής του Λονδίνου — μια πρόσκληση να χαθείς στον στοχασμό. Αυτό το κομμάτι δεν δείχνει μόνο την καινοτόμο χρήση χρώματος από τον Μονέ, αλλά γιορτάζει επίσης τη γοητεία του για το φως και την ατμόσφαιρα, βασικά θέματα που καθόρισαν τον ιμπρεσιονισμό και επηρέασαν αναρίθμητους καλλιτέχνες που ακολούθησαν.