Kanvas, yumuşak bir fısıldama gibi açılıyor ve ağaçların zengin dokumasıyla çevrili huzurlu bir yeşil alanı yakalıyor. Ağaçlar, yumuşak izlenimci tarzlarıyla, loş bir gökyüzü arka planda yükseliyor. Her renk fırça darbesi bir sonrakine akıyor; zümrüt yeşili ve donuk yeşiller, lila ve morla zahmetsizce karışarak izleyicide bir huzur hissi uyandırıyor. Çimen, yumuşak genişliğinde dolaşmaya davet ediyor gibi, gökyüzü de sabah ya da akşamın huzurunu taşıyor ve manzaraya yumuşak altın ışık düşürüyor.

Bu başyapıtın her inçinde Monet'in renk ve form ustalığı anlatılıyor. Fırça darbeleri hem cesur hem de narin; her biri sahnenin sükuneti içinde hareket ve hayatı iletiyor. Duygusal etki derin; neredeyse yaprakların rüzgarda hışırtısını duyabilir ve güneş ışığının yumuşak sıcaklığını toprağa düşerken hissedebilirsiniz. Tarihsel olarak bu eser, izlenimci akımın bir kanıtıdır; doğanın belirli bir anda güzelliğini vurgular—anımsatıcı, ama zamansız, ışık ve gölgede dans eden bir dünyayı yansıtarak.