De scène vangt een adembenemend moment waarop de zon plaatsmaakt voor de avond, het leven in de lucht met een warme maar zachte gloed verlicht. Gelaagde wolken strekken zich uit over het doek, waarvan de randen vaak worden verlicht door stralend goud dat lijkt te pulseren van het leven. Onder is de rustige zee die de tinten van de lucht reflecteert, wat een etherische verbinding tussen de lucht en het water creëert. De borstels, vol vertrouwen aangebracht maar opzettelijk losjes, suggereren beweging en roepen een gevoel van sereniteit op; je kunt bijna het zachte klotsen van de golven tegen de kust horen.

Ondanks de eenvoud van het onderwerp—een zonsondergang boven de oceaan—is de emotionele impact van dit kunstwerk diep. De kunstenaar gebruikt briljant een harmonieuze kleurenpalet waarbij diepe blauwen, zachte grijzen en accenten van gouden oranje worden gepresenteerd, wat gevoelens van nostalgie en vrede oproept, en het publiek uitnodigt om even stil te staan en te reflecteren. In de historische context weerklinkt dit stuk met de impressionistische beweging, een verschuiving naar het vastleggen van vluchtige momenten uit de natuur, waarin licht en atmosfeer worden benadrukt en leidt tot een diepere waardering van de schoonheid die te vinden is in alledaagse scènes.