De scène is een adembenemend panorama van de Alpen, een wereld van zuivere witte toppen die een zee van wolken doorboren. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de uitgestrektheid van het landschap vast; ik voel bijna de frisse, ijle lucht en de bijtende kou. De compositie is briljant, met de blik getrokken naar de centrale toppen, die in majestueuze stilte staan.

Het kleurenpalet is overwegend koel, met blauw en wit die domineren, maar er is een vleugje warmte in de verre lucht, misschien de belofte van een zonsondergang. De penseelstreken zijn delicaat en precies, en geven de texturen van de sneeuw en de rots met verbazingwekkend realisme weer. Het spreekt over een tijd waarin de sublieme schoonheid van de natuur een centraal thema was in de kunst, en herinnert ons aan de ontzagwekkende kracht van de natuurlijke wereld.