Dit intrigerende werk toont een rij hoge, slanke bomen die als wachters tegen een bleek, zachtgekleurde hemel staan. Hun donker groene kruinen vormen een dichte, bijna sculpturale massa bovenop de roodbruine stammen die zich elegant en met een bedachtzaam ritme omhoog uitstrekken. De dichte textuur van het gebladerte contrasteert met de gladheid van de lucht en geeft het beeld diepte en een subtiele spanning. Onderaan slingert een witte afrastering met zwarte draden door een zonovergoten grasveld vol kleine witte bloemen, die de blik uitnodigt om de breedte van het tafereel te volgen.

Het palet is levendig maar ingetogen, wat de serene sfeer van het tafereel benadrukt en een rustig moment vastlegt van pastorale schoonheid. De verticale nadruk in de compositie, in balans gebracht door de horizontale uitgestrektheid van het landschap en de afrastering, suggereert zowel stevigheid als beweging. Je kunt bijna het zachte geritsel van bladeren horen en het verre gezoem van het landelijke leven. Geschilderd begin 20e eeuw, weerspiegelt dit werk een harmonieuze dialoog tussen de stille kracht van de natuur en de menselijke aanwezigheid, en roept het een emotionele kalmte op vol contemplatie.