Het doek ademt de uitgestrektheid van de woestijn, een panorama van oker en hemelsblauw waar een karavaan langzaam maar zeker vooruitgaat. De kunstenaar gebruikt het licht op meesterlijke wijze om de scène te beeldhouwen, met de zon die een nevelige gloed over het zand en de figuren werpt. De compositie is ruim; de blik wordt in de verte getrokken en volgt de baan van de reizigers. De penseelstreken zijn los en suggestief en vangen de veranderlijke sfeer van het dorre landschap. Ik kan bijna de hitte voelen, de fijne zandkorrels in de lucht. De keuze van het palet door de kunstenaar, een symfonie van bruin, geel en blauw, versterkt het gevoel van het exotische en het onbekende. Het is een visuele reis, een fluistering van verre landen en oude routes.