Obraz przedstawia czułą wiejską scenę, na której młoda dziewczyna stoi spokojnie obok białej kozy, otoczona bujną zielenią natury. Dziewczyna owinięta jest w łagodny niebieski szal na tle skromnej sukni w kolorach ziemi, skupiona na swoim zadaniu, delikatnie trzymając gałązkę z liśćmi blisko kozy. Tło wypełniają gęste zarośla i nagie gałęzie drzew, sugerujące wczesną wiosnę lub późną jesień. Pociągnięcia pędzla są bogate i teksturowane, z impresjonistycznym akcentem, który miękko łączy postacie z otoczeniem, tworząc harmonijną równowagę między człowiekiem, zwierzęciem i naturą.

Paleta kolorów dominuje w odcieniach ziemistej zieleni, brązów i miękkich błękitów, przywołując spokojną, pastoralną atmosferę. Luźne, nakrapiane pociągnięcia pędzla przywodzą na myśl światło przenikające przez drzewa, nadając scenie cichy, kontemplacyjny nastrój. Dzieło porusza tematy prostoty i bliskiej więzi między życiem wiejskim a naturą, odzwierciedlając impresjonistyczne podejście XIX wieku, które ceni codzienne chwile. Jego emocjonalny wpływ jest delikatny i nostalgiczny, zapraszając widza do zatrzymania się i docenienia spokojnego piękna niemal zapomnianego zakątka wsi.