Scena otwiera się z namacalnym poczuciem spokoju; zielona łąka, skąpana w miękkim świetle, które wydaje się pochodzić z późnego popołudnia. Trzy młode kobiety, będące centralnym punktem kompozycji, usadowiły się w wysokiej, teksturowanej trawie, ich formy oddane delikatnym dotykiem, który mówi o intymności i odpoczynku. Pociągnięcia pędzla artysty, cecha charakterystyczna stylu impresjonistycznego, tańczą po płótnie, tworząc migotliwy efekt, który oddaje grę światła i cienia w krajobrazie.

W oddali krajobraz łagodnie opada w kierunku zamglonego horyzontu, gdzie kilka pasących się zwierząt dodaje odrobinę wiejskiego uroku. Paleta barw zdominowana jest przez zielenie i błękity, podkreślone ciepłymi tonami ubrań kobiet i dotykiem światła słonecznego, które przedostaje się przez drzewa. Kompozycja jest zrównoważona, z postaciami zakotwiczającymi pierwszy plan, a tło ustępuje w miękką, atmosferyczną mgłę. Przywołuje poczucie spokoju, moment zawieszony w czasie, w którym proste działanie odpoczynku staje się celebracją piękna świata przyrody.