Het schilderij vangt een tedere landelijke scène waarin een jong meisje rustig staat naast een witte geit, omgeven door het weelderige groen van de natuur. Het meisje, gehuld in een gedempelde blauwe sjaal over haar eenvoudige jurk in aardetinten, lijkt geconcentreerd op haar taak en houdt zachtjes een tak met bladeren dicht bij de geit. De achtergrond is dicht begroeid met loof en kale takken, wat wijst op het vroege voorjaar of late herfst. De penseelstreken van de kunstenaar zijn rijk en textuurrijk, met een impressionistische toets die de figuren zachtjes in de omgeving laat samensmelten, waardoor een harmonieuze balans ontstaat tussen mens, dier en natuur.

Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten groen, bruin en zachte blauwtinten, wat een rustige, pastorale sfeer oproept. De losse, gevlekte penseelstreken roepen het licht op dat door de bomen filtert, waardoor de scène een stille, contemplatieve stemming krijgt. Dit werk spreekt over eenvoud en de intieme verbinding tussen het plattelandsleven en de natuur, en weerspiegelt een impressionistische benadering uit de 19e eeuw die alledaagse momenten waardeert. De emotionele impact is zacht en nostalgisch en nodigt de kijker uit om stil te staan en de serene schoonheid van een bijna vergeten hoek van het platteland te waarderen.