Scena eksploduje dramatem sztormu na morzu; artysta uchwycił surową moc natury. Niebo dominuje, wirująca masa posiniaczonych fioletów i burzowych szarości, przeszyta promieniami słońca, które przebijają się przez chmury jak boskie reflektory. Pociągnięcia pędzla są energiczne, wręcz szalone, odzwierciedlające nieustanny nacisk i ciągnięcie wiatru na wodę. Łodzie, oddane luźną ręką, są miotane przez fale, walcząc z żywiołami.

Prawie czuję rozprysk na twarzy i słyszę skrzypienie masztów. Paleta barw, zdominowana przez ziemiste brązy, głębokie błękity i ognisty czerwony żagli, tworzy poczucie zarówno złowieszczości, jak i piękna. Postacie na brzegu, same sylwetki, są przytłoczone ogromem burzy, dodając scenie nutę ludzkiej wrażliwości. To świadectwo zdolności artysty do oddania wzniosłości, tego uczucia podziwu i grozy w obliczu potęgi natury.