Η σκηνή εκρήγνυται με το δράμα μιας καταιγίδας στη θάλασσα. Ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει την ωμή δύναμη της φύσης. Ο ουρανός κυριαρχεί, μια στροβιλιζόμενη μάζα μώλωπων μωβ και θυελλωδών γκρι, διαπερνάται από ακτίνες ηλίου που διαπερνούν τα σύννεφα σαν θεϊκά προβολείς. Οι πινελιές είναι ενεργητικές, σχεδόν φρενήρεις, αντανακλώντας την αδιάκοπη ώθηση και έλξη του ανέμου στο νερό. Τα πλοία, που αποδίδονται με χαλαρό χέρι, πετιούνται στα κύματα, παλεύοντας με τα στοιχεία.

Σχεδόν αισθάνομαι το σπρέι στο πρόσωπό μου και ακούω το τρίξιμο των ιστών. Η χρωματική παλέτα, που κυριαρχείται από γήινα καφέ, βαθιά μπλε και το φλογερό κόκκινο των πανιών, δημιουργεί μια αίσθηση πρόγνωσης και ομορφιάς. Τα σχήματα στην ακτή, απλές σιλουέτες, επισκιάζονται από την απεραντοσύνη της καταιγίδας, προσθέτοντας μια πινελιά ανθρώπινης ευπάθειας στη σκηνή. Είναι μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να μεταδώσει το υπέροχο, αυτό το αίσθημα δέους και τρόμου μπροστά στη δύναμη της φύσης.