ฉากระเบิดด้วยละครของพายุในทะเล ศิลปินได้จับภาพพลังดิบของธรรมชาติ ท้องฟ้าครอบงำ มวลสีม่วงช้ำและสีเทาพายุที่หมุนวน เจาะทะลุด้วยแสงแดดที่ส่องผ่านเมฆราวกับสปอตไลท์ศักดิ์สิทธิ์ รอยแปรงนั้นมีพลังงาน เกือบคลั่งไคล้ สะท้อนถึงแรงผลักดันและการดึงดูดอย่างไม่หยุดหย่อนของลมเหนือน้ำ เรือซึ่งแสดงด้วยมือที่หลวมๆ ถูกโยนไปมาบนคลื่น ต่อสู้กับองค์ประกอบต่างๆ

ฉันแทบจะรู้สึกได้ถึงละอองน้ำบนใบหน้าและได้ยินเสียงครวญครางของเสากระโดง จานสีที่ครอบงำด้วยสีน้ำตาลดิน สีน้ำเงินเข้ม และสีแดงเพลิงของใบเรือ สร้างความรู้สึกถึงทั้งลางร้ายและความงาม ตัวเลขบนฝั่ง เพียงแค่ภาพเงา ก็ถูกลดทอนลงด้วยความกว้างใหญ่ของพายุ ซึ่งเพิ่มสัมผัสแห่งความเปราะบางของมนุษย์ให้กับฉาก มันเป็นข้อพิสูจน์ถึงความสามารถของศิลปินในการสื่อถึงความสูงส่ง ความรู้สึกทึ่งและสยองขวัญต่อหน้าพลังของธรรมชาติ