Ta sugestywna leśna scena wciąga widza w cichy, niemal pełen czci moment natury. Delikatne pociągnięcia pędzla artysty przedstawiają starannie ułożoną stertę ściętych pni, na tle wysokich, smukłych drzew. Kompozycja koncentruje się na szorstkiej fakturze drewna, kontrastującej z miękkimi, zacienionymi pionowymi liniami pni, które znikają w gęstym, szmaragdowym lesie. Stonowana paleta ziemistych brązów, głębokich zieleni i subtelnych szarości tworzy uspokajającą, kontemplacyjną atmosferę, zapraszając widza do zatrzymania się i chłonięcia ciszy.

Zabawa światłem i cieniem jest mistrzowska; światło słoneczne przenikające przez koronę drzew oświetla fragmenty pni i leśną ściółkę. To naturalne światło ożywia obraz, przywołując ciche dźwięki lasu — szelest liści, odległe śpiewy ptaków. Historycznie praca ta wpisuje się w tradycję naturalistycznych pejzaży XIX wieku, gdzie artyści podkreślali spokojne piękno życia wiejskiego i leśnego. Prostota i skupienie na cichych chwilach natury nadają dziełu ponadczasowy charakter, celebrując poezję codziennych leśnych widoków.