Scena rozgrywa się w miękkim, rozproszonym świetle – o świcie lub zmierzchu, gdzie słońce, ledwie widoczne, kąpie krajobraz morski w delikatnym, złotym odcieniu. Samo morze wydaje się mienić, odbijając stonowaną paletę nieba. Kilka łodzi zdobi wodę, każda z nich niesie postacie rybaków, których sylwetki na tle światła sugerują codzienne rytuały życia na wybrzeżu. Artysta uchwycił esencję chwili; powietrze wydaje się nieruchome, ale sugestia aktywności – pracujący rybacy, ciche pluskanie fal – tworzy poczucie delikatnego ruchu. Kompozycja jest zrównoważona, z linią horyzontu umieszczoną tak, aby zapewnić poczucie głębi, przyciągając wzrok ku odległej ziemi i niebu.